Nacht houdt mij wakker
Dromen botsen met de dag
Magie ontstaat hier
Deze haiku schreef ik op 17 april 2026, op Internationale Haikudag. Een klein schrijfmomentje, maar achteraf paste hij precies bij de dagen erna.
Want kort daarna vertrok ik met mijn gezin naar Disney. Vijf dagen Disney, één dag Parijs. Voorpret, koffers, kinderen, verwachtingen, praktische lijstjes en ergens tussendoor ook dat verlangen om niet alleen te regelen, maar vooral te beleven.
Dat laatste klinkt eenvoudig. Genieten van het moment. Struinen door het park. Kijken naar je kinderen. Je verwonderen over lichtjes, muziek, vuurwerk en een kasteel dat ineens toch iets met je doet. Maar eerlijk is eerlijk: voor iemand die veel nadenkt, plant, analyseert en graag verantwoordelijkheid voelt, is aanwezig zijn soms harder werken dan doorgaan.
Flashback 2024
Al sinds mijn 1e coachingsdag als ZZP’er in 2024 weet ik dat dromen, voelen, ontladen nodig zijn om tijd en aandacht te geven. Vanuit Walt Disney model (wat ik zelf door de drie cirkels de Mickey Mouse opdracht ben gaan noemen) kijk je letterlijk vanaf drie fysieke plaatsen naar jezelf en je plannen. Als dromer, als criticus en als realist.
De dromer mag vrij denken. Groot denken. Zonder meteen te hoeven bewijzen dat het haalbaar is.
De criticus kijkt scherp. Wat klopt er niet? Waar zitten risico’s? Wat is nog niet doordacht?
De realist maakt het concreet. Wat ga je doen? Wat is de eerste stap? Wat past nu?
Ik vond vooral het dromen lastig. Hardop dromen voelde ongemakkelijk. Alsof er meteen ergens een stem kwam die zei: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Dromen vanuit algemene idealen lukte nog wel. Maar mezelf daarin een duidelijke plek geven? Dat voelde veel kwetsbaarder.
De criticus kende ik beter. Die stem is vaak goed hoorbaar. Soms nuttig, maar soms ook hard. Harder dan nodig. De realist voelde veiliger. Die kon ordenen, plannen maken en dingen praktisch maken.
Toch zit juist in de combinatie de kracht. Alleen dromen blijft zweven. Alleen kritisch zijn maakt klein. Alleen realistisch zijn kan efficiënt lijken, maar ook vlak worden. Je hebt ze alle drie nodig. Dat inzicht kwam tijdens onze reis opnieuw terug.
Disney 2026
Disney is natuurlijk een plek van dromen. Alles is gemaakt om je even mee te nemen naar een andere wereld. De eerste avond stonden we bij het vuurwerk bij het kasteel. Prachtig. Echt magisch. Het wachten op een goed plekje meer dan waard. Een ervaring om nooit meer te vergeten.
De tweede dag zagen we de parade. Met een strakblauwe lucht, heerlijk zonnetje was ook dit weer een hoogtepunt. De sfeer, de kleuren, de gezichten van de kinderen, het zwaaien naar alle figuren en prinsessen. Daarna attracties, lopen, wachten, lachen, eten, weer door. Op dag drie gingen we met de trein naar Parijs. In sneltreinvaart langs de Eiffeltoren, de Arc de Triomphe en Montmartre, om daarna nog één ritje te maken in Ratatouille. Dag vier stond in het teken van het Adventure Park en achtbanen waar bij de jongste bij Papa bleef om te zwemmen. Deze dag ook begonnen met de Mickey Mouse wafel als ontbijt.
Een simpele foto. Maar voor mij past hij precies bij dit verhaal.
Want die wafel is niet super spectaculair. Het is gewoon een klein Disney moment. Iets lekkers. Iets grappigs. Iets van daar. Een herinnering aan struinen, genieten van de kleine dingen in het leven. Maar symbolisch een knipoog naar mijn eigen Mickey Mouse opdracht en een bucketlist vinkje om af te strepen. Een droom die realiteit is geworden. Prijzig, maar iedere cent waard. Magische herinneringen om te koesteren.
Ontwikkeling
En misschien is dat precies de ontwikkeling.
Blijven ontwikkelen gaat niet altijd over meer leren, harder werken of grotere stappen zetten. Soms gaat het over vertragen. Over beter voelen wat je nodig hebt. Over herkennen welke stem in jezelf aan het woord is. Is dit mijn dromer? Mijn criticus? Mijn realist? En krijgt elke stem wel de juiste plek?
Voor mij blijft dat oefenen.
Misschien ontstaat magie niet doordat alles vanzelf gaat. Misschien ontstaat magie juist op de plek waar dromen, twijfel en werkelijkheid elkaar raken. Waar je niet wegloopt voor wat schuurt, maar ook niet vergeet om te kijken naar wat er al is.
