Elke berg begint met een eerste stap – dit is de mijne
Als ik terugkijk, zie ik de bergen die ik al achter me heb gelaten. Studeren naast een druk gezinsleven en werk was nooit vanzelfsprekend. Vaak koos ik er bewust voor om een half jaar wél en een half jaar níet te studeren, zodat de balans goed bleef en ik het vol kon houden.
Nu ligt er een nieuwe uitdaging voor me: het afstuderen. Het voelt alsof ik aan de voet van de Mount Everest sta. Een enorme berg, die op afstand misschien overweldigend lijkt. Maar hoe beter ik kijk, hoe meer ik zie dat de omstandigheden gunstig zijn. Mijn rugzak is goed gevuld met alles wat ik in de modules heb geleerd, de voorbereiding is gedaan en het weer lijkt mee te zitten. Het pad is lang en vraagt energie, maar het voelt als een zonnige klimtocht waar ik met vertrouwen aan begin.
Ik weet dat het intensief wordt: veel lezen, analyseren en schrijven. Maar ik weet ook dat ik juist kan genieten van het ontdekken van nieuwe inzichten en het verdiepen in theorie. Dat maakt het afstuderen niet alleen een uitdaging, maar ook een kans om mijn nieuwsgierigheid volop de ruimte te geven.
Op dit moment ben ik in afwachting van de goedkeuring van mijn scriptieonderwerp. Mijn wens is om iets te doen met het thema leerkrachtmotivatie. Omdat ik geloof dat gemotiveerde leraren een van de belangrijkste voorwaarden zijn voor goed onderwijs. Een leraar die met plezier en energie voor de klas staat, maakt verbinding en weet leerlingen te raken. En dat gun je ieder kind.
De komende tijd zal vooral bestaan uit kennismaken met mijn begeleider, veel literatuur lezen en een strakke planning maken. Het voelt als de start van een laatste etappe, waarin alles samenkomt.
En wie weet deel ik onderweg nog eens een stukje van de klim.
